Contact met overleden dier, laat de energie jou vinden

Wanneer een dier overlijdt, ontstaat er vaak een leegte. Liefde verdwijnt niet zomaar en toch is degene die je zo gewend was er ineens niet meer. Ik merk dat veel mensen in die fase heel hard op zoek gaan naar contact. Ze willen zó graag een teken, een boodschap, iets waardoor het afscheid zachter wordt. En dat is heel begrijpelijk. Maar juist dat harde zoeken zit soms in de weg.

Communiceren met dieren, ook na hun overlijden, gaat niet over zoeken met je hoofd, maar over openstaan met je gevoel. Op het moment dat je gaat zoeken, ga je analyseren. Je gaat beoordelen of iets “echt” is, of je het niet zelf verzint, of het wel bijzonder genoeg is. En daarmee sluit je jezelf onbedoeld af voor precies datgene wat je zo graag wilt voelen.

Zo vond de energie van mijn paard mij terug

Toen mijn paard overleed, was ik intens verdrietig. Ik heb niet bewust gezocht naar tekenen of contact, maar ik merkte wel dat er opeens iets bijzonders gebeurde. Bij zijn stal verscheen ineens een heel brutaal roodborstje. Het maakte veel kabaal, zat overal bovenop en het leek alsof het er altijd al woonde.

Ik heb nooit gedacht dat mijn paard in dat roodborstje gereïncarneerd was. Zo werkt het voor mij niet. Maar het voelde wel als een klein cadeautje. Alsof de energie en liefde van mijn paard een vorm had gevonden om zich op een zachte manier aan mij te laten zien. Niet omdat ik erom vroeg, maar juist omdat ik er niet naar zocht.

Libelles zonder water en een gevoel van aanwezigheid

Iets soortgelijks gebeurde na het overlijden van mijn schoonmoeder. Onze tuin werd ineens een verzamelplaats van libelles, terwijl we geen water in de buurt hebben. De libelles kwamen op de kleding van mijn man zitten en bleven soms wel twintig minuten rustig zitten. Bij mij deden ze dat niet.

Ook hier voelde het niet alsof mijn schoonmoeder ineens in een libelle was veranderd. Maar het voelde wel als een vorm van nabijheid. Alsof haar energie een manier vond om zich aan ons te laten zien, precies op een moment dat het verdriet nog vers was. Kleine momenten die geen verklaring hoeven, maar die je hart wél raken.

Geluiden en geuren die ineens weer terug zijn

Na het overlijden van onze poes hoorden mijn man en ik steeds een raar geluid in de woonkamer. We hebben echt van alles nagekeken om te ontdekken waar het vandaan kwam. Tot we ons realiseerden dat het precies klonk als het geluid dat onze poes altijd maakte wanneer ze van de eettafel sprong.

En bij een vriendin, die heel schoon en netjes is, rook de woonkamer opeens vreemd en muf. Tot ze zich realiseerde dat het precies de geur was van haar overleden labrador, die het heerlijk vond om in vieze prutslootjes te springen.

Dit zijn van die momenten die je niet hoeft te verklaren. Je mag ze gewoon ontvangen als wat ze zijn: kleine herinneringen, zachte aanrakingen van energie en liefde die blijkbaar nog steeds hun weg weten te vinden.

Wat ik doe als zo’n moment mij vindt

Wanneer ik zo’n moment ervaar, sta ik er even bij stil. Ik zeg dan in mezelf (of hardop, als dat fijner voelt):
“Hallo lieve X, wat fijn dat jouw energie en liefde een vorm hebben gevonden om me te bereiken. Kom je alleen even hoi zeggen, of heb je misschien nog een boodschap of advies voor me?”

Soms komt er iets binnen. Soms helemaal niets. En dat is allebei oké.
Daarna bedank ik ze nog even. Dat ze me weer hebben geholpen te herinneren hoe speciaal en liefdevol ons contact was. En dat ik dankbaar ben dat ik ze in mijn leven heb gehad. Het hoeft niet groots te zijn. Het gaat om het moment van voelen, erkennen en zacht afronden.

Waarom zoeken het contact soms juist blokkeert

Ik zie vaak dat mensen die heel hard op zoek zijn naar contact, het juist minder ervaren. Omdat ze alles wat ze voelen of waarnemen meteen beoordelen. Is dit wel echt? Verzín ik dit niet? Is dit niet te toevallig? Is dit wel “bijzonder” genoeg?

Zo is de beste vriendin van een vriendin van mij een paar jaar geleden overleden. Mijn vriendin is al die tijd heel hard op zoek naar boodschappen, maar ze vindt ze niet. Alles wat ze eventueel voelt of ziet, wordt meteen door haar hoofd gefilterd en afgekeurd.

Terwijl ik, als ik bij haar ben en de foto van haar vriendin zie staan, soms spontaan dingen doorkrijg. Niet omdat ik zoek, maar juist omdat ik open ben. Ik laat het binnenkomen zonder oordeel. En daardoor kan die energie mij blijkbaar makkelijker vinden.

Ga niet zoeken, laat je vinden

De liefde en energie van overleden dieren en dierbaren weten ons vaak vanzelf te vinden. Soms via dieren, soms via geuren, soms via geluiden of kleine toevalligheden die ineens niet meer zo toevallig voelen. Je hoeft daar niets voor te doen. Je hoeft niet te zoeken. Je hoeft alleen maar je hart open te houden voor wat zich aandient.

Als je hard zoekt, zit je in je hoofd. Terwijl communiceren met dieren – ook na hun overlijden – gaat over voelen. Over ontvangen. Over vertrouwen dat wat bij jou hoort, jou ook weet te vinden.

Dus ga niet op zoek naar je overleden dier. Laat de energie en de liefde jou vinden. 

Zelf leren communiceren met dieren?

Communiceren met dieren is geen gave voor ‘uitverkorenen’. Het is een taal die je kunt leren spreken. In mijn boek en cursus Communiceren met dieren help ik je om je intuïtie te verfijnen, te oefenen met afstemmen, en je eigen manier van luisteren te ontdekken.

Bestel hier het boek Communiceren met dieren
Bestel hier het Inspiratie- en werkboek Communiceren met dieren
Bekijk hier de cursus Communiceren met dieren
Download hier het gratis e-book over Communiceren met dieren

Je hoeft het niet perfect te doen.
Je hoeft alleen te beginnen met luisteren.
Want het mooiste contact ontstaat vaak… in stilte.

Ontdek hier de boeken en cursussen van Paarden Natuurlijk.

Paarden Natuurlijk is een onderdeel van All About Beauty.